Getuigenis

 

Mijn echtgenoot en ik waren vaak aanwezig bij de extases van Magdalena. Ik kan beweren dat, als Magdalena zegt " Het Licht ", we dan een onzichtbare aanwezigheid diep in onszelf aanvoelen. Ik heb niets met mijn ogen gezien maar er was veel meer, ik voelde met mijn ziel.... Er is geen menselijk woord om dat te verklaren,het is alsof er geen horloge meer was. De tijd is er niet meer. We hebben niets meer te vragen, niets te verlangen ; we zijn vervuld. We horen heel goed de woorden van Magdalena. Ze worden diep in onszelf gegraveerd en ondanks de jaren die voorbijgaan blijven ze nog steeds ingeprint. We horen ze voordurend en na deze onvergetelijke tijd van genade is het moeilijkste zich dan terug te vinden, in de werkelijkheid... Toch vinden we Jezus terug in het Tabernakel, of uitgestald maar dat is niet hetzelfde.

We kunnen denken dat Jezus daar is, dat Hij naar ons kijkt, dat Hij van ons houdt, dat Hij graag zou willen dat we Hhem om vergeving vragen, want in zijn barmhartigheid wil Hij ons vergeven.

Als we in deze gemoedstoestand naar het Kruis gaan, gebeurt er iets tussen God en onze ziel en na de terugkeer van de heuvel zijn we niet meer dezelfden als bij de aankomst. Er is iets in ons gebeurd.

Op een dag heb ik een diep leed gevoeld. Na één van Magdalena’s extases ben ik in tranen uitgebarst. Ik heb de hele avond geweend zonder ophouden. Ook mijn echtgenoot voelde hetzelfde leed.

In die staat heb ik gezegd : " Heer, ik beloof U elke dag het gebed te gaan zeggen dat U aan Magdalena hebt gedikteerd, en dit zolang U me genoeg kracht en gezondheid zult geven. "

Op Pinksterdag 1981 zijn we naar de kerk vertrokken want de plaats van het Kruis was privaat. We hebben gebeden en toen we uit de kerk kwamen, God !, wat een bevrijding voor ons geweten !

Mijn hart was vol van vreugde... Er bestaan geen woorden om dat te verklaren. Op de volgende dag, en dit elke dag tijdens acht maanden, zijn we, mijn echtgenoot en ik, teruggekomen. Op een zondag waren we pas luidop met het gebed begonnen. Zeven personen, zijn aangekomen dan nog vier ; we waren met zijn dertien en sindsdien zijn we nooit meer alleen geweest.

De zaterdag en de zondag gingen we achter de haag op de weg.

Dan voelden we hartpijn omdat we ons niet op de plaats bevonden waar het Kr’uis verschenen was. We gingen een priester opzoeken en hebben hem een noveen Heilige Missen gevraagd tijdens 9 zaterdagen. Hij heeft aanvaard en we hebben een bijkomend tientje beloofd elke dag tijdens 9 weken om de gunst te vragen ter plaatse te kunnen gaan. In die periode hebben de eigenaars hun terrein verkocht, wat ons de mogelijkheid gaf binnen te gaan. We hebben dus de haag verwijderd en we hebben er uit dankbaarheid een standbeeld van de Maagd Maria opgericht. We zijn daar voor het eerst op 19 september 1982, dag van Onze Lieve Vrouw van La Salette naartoe gegaan. En elke dag sinds meer dan 10 jaar hebben we dit bijkomend tientje gebeden uit dankbaarheid

Gedurende een jaar kwamen we elke dag berouw hebben en bidden voor de oprichting van het Kruis. Dan zijn we opnieuw naar de priester gegaan om hem een nieuwe noveen Missen te vragen voor de opening van het Bekken van de Reiniging. Hij heeft ons een beetje later een datum opgegeven en een andere priester heeft gezegd : " Ik zal het ook in mijn parochie doen " .

De datum nadert, op de 5de dag kregen we een telegram van de biechtvader van de Heilige Vader, pater Greco, die ons verzocht te komen. Het was een vrijdag, laatste dag van de noveen Missen die door beide priesters gezegd werden.

Pater Greco ontving ons (1) drie uur op vrijdag, anderhalf uur op zaterdag en een uur en een kwart op zondag morgen. Ten slotte zei hij : " We vragen U twee dingen : gaat verder met de verspreiding van de Boodschap en houdt nooit op met bidden. "

God in zijn grote goedheid heeft ons al het noodzakelijke gegeven.

We kunnen vrij berouw hebben en ons reinigen daar waar het Kruis is verschenen.

1. de hele groep, en dan twee personen de laatste keer.

Louis en Suzanne Avoyne